Hoe Max ontdekte waar zijn kracht lag

Hoe kwam je bij Laurens terecht? 
“Eigenlijk per toeval. Ik zat in mijn derde jaar hbo-verpleegkunde aan de Hogeschool Rotterdam en werd via het stagebureau ingedeeld bij Laurens Thuiszorg. In het begin vond ik dat helemaal niks, omdat ik allerlei vooroordelen had over de thuiszorg: lage complexe zorg, weinig afwisseling, geen uitdaging. ‘Wat moet ik daar nou leren?’, dacht ik. Maar na drie weken draaide mijn beeld compleet om. Dit werkveld bleek juist enorm afwisselend en uitdagend. Je werkt bij mensen thuis, en ieder persoon en elke thuissituatie is anders. Je moet creatief zijn en maatwerk leveren. Achter elke voordeur lag een nieuwe puzzel – ik vond het zó gaaf om die op te lossen.” 

Wat maakte het verschil in die eerste stageperiode? 
“De begeleiding. Ik had een enthousiaste wijkverpleegkundige als begeleider – zelf ook net afgestudeerd aan de Hogeschool Rotterdam – en we hadden meteen een klik. Ook de praktijkopleider was betrokken, net als de teamleider en al mijn collega’s. Ze waren allemaal bereid om mij te leren hoe ik theorie toepaste in de praktijk. Ik ging van een gesimuleerde leeromgeving op school naar het echte werk bij Laurens. Hoe vertaal je een handeling die je op een pop hebt geoefend naar een thuissituatie, bij een echt mens? Dat maakte mijn leerproces super leerzaam én spannend. Ik kreeg van iedereen de ruimte om het op mijn manier en tempo te leren.”

“Mijn missie is om studenten eerlijk kennis te laten maken met de thuiszorg.”

Wat gebeurde er na je stage?
“Ik mocht blijven via een werk- en leertraject. Ik studeerde af bij Laurens en volgde daarna een traineeship voor aanstaande wijkverpleegkundigen. Daarmee wil Laurens jonge professionals voorbereiden op het werk in de thuiszorg. In het traineeship krijg je tools, workshops en verdiepende kennis over bijvoorbeeld leiderschap, de organisatie en het indiceren van zorg. Je loopt een jaar mee met een ervaren collega en ontdekt hoe jij die rol op je eigen manier kunt invullen.” 

Wat heb je daaruit meegenomen? 
“Het gaf me zelfvertrouwen. Ik ben best introvert van mezelf en vond het lastig om op de voorgrond te treden. Teamoverleggen voorzitten, collega’s meenemen in veranderingen – dat vond ik spannend. Maar door het traineeship leerde ik te vertrouwen op mijn kennis en kwaliteiten. Het vormde me niet alleen als professional, maar ook als mens.” 

Toch ben je geen wijkverpleegkundige geworden. Waarom niet? 
“Omdat ik tijdens het traineeship ontdekte dat mijn hart ergens anders ligt: bij het opleiden van anderen. Ik hielp mee bij de kick-offs voor nieuwe stagiairs en leerlingen. Zo kwam ik in contact met de praktijkopleiders en wat zij precies doen. Er kwam een vacature vrij en ik twijfelde: ik zat midden in mijn traineeship wijkverpleging, kon ik nu wel solliciteren op iets totaal anders? Ik voelde me bijna schuldig: krijg ik een kans, pak ik ‘m niet. Maar Laurens toonde begrip en dacht met me mee. Ze zeiden: ‘Het traineeship is er ook voor om te ontdekken wat je echt wil. En als dat iets anders is, is dat oké.’ Dat vond ik zó mooi. Ze keken echt naar wie ik ben en waar ik blij van word. Ik besloot te solliciteren.” 

En, aangenomen? 
“Ja! Sinds december 2024 werk ik als praktijkopleider: de schakel tussen Laurens en verschillende scholen in de regio. Ik ondersteun werkbegeleiders en teamleiders in hoe ze leerlingen het best kunnen begeleiden. Soms praat ik ook met studenten als het niet goed loopt. En ik geef gastlessen op scholen, bijvoorbeeld op het Zadkine. Dan vertel ik over hoe de thuiszorg écht is – en hoe ik daar zelf ook ooit met vooroordelen binnenstapte. Mijn missie is om studenten eerlijk kennis te laten maken met de thuiszorg, zodat ze zelf kunnen ontdekken of het bij hen past.”

“Laurens keek naar wat écht bij me past en waar ik energie van krijg.”

Wat vind je het leukst aan je werk nu?
“De afwisseling én dat ik mijn werk op mijn eigen manier kan doen. Bovendien draait mijn hele functie om het thema opleiden. Ik help de verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden van de toekomst om hun plek te vinden. Dat vind ik echt waardevol.”

En als je nu nóg iets zou willen leren?
“Dan weet ik zeker dat Laurens weer met me meedenkt. Tijdens mijn hele leertraject kreeg ik kans op kans. Alles om ervoor te zorgen dat ik een functie kreeg die mij energie gaf. Ook toen ik nog in opleiding was, voelde ik me een volwaardige medewerker. Niet ‘de stagiair’ of ‘de leerling’. Ik kreeg altijd het vertrouwen, en dat krijg ik nog steeds. Dat maakt Laurens voor mij een fantastische werkgever.”