“Het beste van twee werelden”
Tobias Allegaert komt uit België. Uit Kortrijk om precies te zijn. Hij woonde er, werkte er (in de forensische jeugdpsychiatrie) en maakte er theater. Maar toen werd Tobias verliefd. En die liefde voerde hem uiteindelijk naar Utrecht. Daar werkt hij als verpleegkundige bij de GGZ-organisatie Altrecht, hartje binnenstad van Utrecht. Daar heeft hij het zeer naar zijn zin. ‘In België heb je als je in de zorg werkt meer te maken met hiërarchische verhoudingen Bij Altrecht nauwelijks. Als je hier een goed idee hebt, kijken ze niet eerst naar je functie, maar naar je idee. Dat vind ik tof.’
Het gaat hier om écht contact maken
Als verpleegkundige in de psychiatrie bij Altrecht draait het om écht contact maken. ‘Ik merk dat je als verpleegkundige in de psychiatrie vooral zélf het instrument bent. Jouw manier van luisteren, aanvoelen en omgaan met de patiënt heeft grote invloed op het herstel. Natuurlijk heb je te maken met de standaard intakes, de ziektebeelden, protocollen en behandelingen. Maar jijzelf bent nadrukkelijk een onderdeel van de puzzel die moet worden opgelost.’
Een belangrijk onderdeel van je werk als verpleegkundige op de HIC is de dans tussen een vertrouwensband opbouwen en de regie bij de cliënt neerleggen tegenover de gedwongen zorg die soms nodig is. ‘Wanneer is de grens bereikt en moeten we wel op stappen overgaan, dat is de vraag die je zelf en met het team constant stelt. Maar deze maatregelen, zoals gedwongen medicatie of separeren, proberen we zoveel mogelijk te voorkomen door écht contact te maken, te luisteren naar de behoeften van de cliënt en hun eigen regie op herstel te stimuleren’.
Geen seconde spijt
Tobias is nu acht jaar bij Altrecht verpleegkundige in de acute psychiatrie van Altrecht. ‘Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Dit voelt als mijn tweede thuis.’
Niet dat het altijd feest is op zijn werk. ‘In de laatste jaren is het werk zwaarder geworden. Door de druk op de zorg worden cliënten niet zo snel meer opgenomen. De casussen die binnenkomen zijn daardoor ernstiger. Ook wisselt personeel vaker dan vroeger, waardoor je vaker werkt met nieuwe collega’s die je nog niet zo goed kent. Meer dynamiek dus. Maar hoe druk ook, je kunt hier wel altijd op elkaar bouwen. Op de momenten die tellen zijn we er voor elkaar. In lastige situaties die je soms meemaakt in de ggz, heb ik ervaren dat de steun van Altrecht en mijn collega’s heel erg aanwezig en waardevol is. Daar ben ik dankbaar voor.’
“De ene maand werk ik veel bij Altrecht, de andere maand heb ik een theaterproductie en maak ik minder uren in de zorg. Die flexibiliteit is heel fijn.”
Collega’s geven bijscholingen
Wat Tobias trouwens ook best bijzonder vindt van Altrecht is dat naast de gewone opleidingen collega’s zelf de bijscholingen geven. ‘Iedereen heeft zo z’n specialisatie. Ikzelf geef de bijscholing ‘motiverende gespreksvoering’. ‘Het is super interessant om van je collega’s in de organisatie meer te kunnen leren vanuit ieders expertise. Ook is het top dat de ‘trainers’ van de opleidingen bij ons werken. Zo kan je altijd nog eens napraten of advies vragen na afloop van de training. Het is leuk dat je zo in contact komt met andere afdelingen.’
Raakvlakken acteren en zorg
Tobias is niet alleen een uitstekend psychiatrisch verpleegkundige, hij is ook een goed acteur. Acteren zit in z’n bloed. Dat was in België al zo, waar hij meedraaide in verschillende theaterproducties. Toen hij eenmaal z’n draai bij Altrecht had gevonden, begon het acteren hier ook weer op te borrelen. Hij deed in Tilburg de opleiding bij MAF (MusicAllFactory). En in Amsterdam volgde hij een opleiding bij De Toneelmeesters. Inmiddels is hij in Nederland regelmatig op de planken te vinden.
Acteren en werken in de psychiatrische zorg, dat heeft raakvlakken, vindt Tobias. ‘Je moet kunnen luisteren, je moet horen wat er gezegd wordt en je moet oprecht kunnen reageren.’
“Als je hier een goed idee hebt, kijken ze niet eerst naar je functie, maar naar je idee. Dat vind ik tof.”
Flexen werkt beter
Toch begon de job bij Altrecht en het werk in het theater te wringen. Hij kon niet altijd bij repetities zijn bijvoorbeeld. Dingen gingen in de weg zitten. En dus besloot Tobias om Altrecht voor te stellen om zijn dienstverband om te zetten naar een baan bij het flexbureau van Altrecht. En dat gaat een stuk beter. ‘De ene maand werk ik veel bij Altrecht, de andere maand heb ik een theaterproductie en maak ik minder uren in de zorg. Die flexibiliteit is heel fijn’
Toch is dat maar een deel van het verhaal, want eigenlijk brengt het theater Tobias ook weer dichter bij de zorg. ‘Ik schrijf zelf voorstellingen. En ik mag spelen in een voorstelling over jongeren in de jeugdzorg, een stuk gebaseerd op Hamlet van Shakespeare.’
Tobias is ook trainingsacteur in de zorg, waar zijn kennis van patiënten en ziektebeelden samenkomen met zijn acteertalent. ‘Dan oefenen we met zorgpersoneel gesprekken, waarbij ik als acteur de patiënt speel. Bij dit soort gesprekken draait het er altijd om dat je moet leren om jezelf te zijn. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar jezelf zijn is wel de sleutel tot contact met de ander.’
De combinatie blijft
Hoe ziet zijn toekomst er uit? ‘Ik denk dat die combinatie van acteren en verpleegkundig werk wel blijft. Ik voel me hier helemaal thuis. Soms denk ik wel eens, waarom maak je het jezelf zo moeilijk? Waarom niet gewoon fulltime bij Altrecht? Maar dan ontdek ik weer dat dit bij mij niet zo werkt. Zoals het nu gaat, ben ik gelukkig. Ik leef in het beste van twee werelden.’
Dit is een verhaal van Altrecht uit het MediVacature carrièremagazine.