Achtentwintig vrienden

Achtentwintig vrienden

Voorwoord uit het Lister magazine
Door Antoine Klomp (35), Peer Support Werker A


De bewoners van het drugshostel worden overal nagekeken en uitgekotst. Ik praat het liefst met ze over normale dingen. Ze vragen me ook: ‘Hoe gaat het met je kinderen?’ Ik praat met ze over leuke, gewone dingen. Ik probeer ze van het gebruik af te houden. Ik maak grappen met ze. Ik loop een rondje met ze en probeer ze af te leiden. Als ik me goed voel,voelt mijn werk als ervaringswerker bij het hostel Wittevrouwen niet als werk.


Ik heb zelf een aantal jaren geblowd en cocaïne gebruikt. Daardoor heb ik een psychose gekregen. Als je weinig slaapt en veel gebruikt, breekt je dat uiteindelijk echt wel op. Mijn ouders hadden het niet in de gaten. Ik was veel weg, want thuis was het geen fijne plek voor mij. Toch heb ik positieve herinneringen aan mijn jeugd. Mijn ouders hebben gedaan wat ze konden. Ik heb van mijn twaalfde tot mijn vijftiende geblowd. Toch heb een opleiding als verzorgende gedaan op niveau 3. Verder heb ik al mijn schildersdiploma’s en heb ik vmbo- elektro. Vanaf mijn zestiende ben ik begonnen met cocaïne.


Op mijn achttiende stopte ik acuut met alle drugs en alcohol. Daar ben ik nooit voor behandeld. Ik ben een tijd door Lister begeleid. Later ben ik in de ouderenzorg gaan werken. Zelf had ik een moeder die al twaalf jaar dementerend was, dus toen werkte ik eigenlijk ook al vanuit eigen ervaring.


Inmiddels werk ik bij het drugshostel als peersupporter. Ik ben trots om bij dit hostel met mijn eigen ervaring te mogen werken. Niet alleen voor het herstel van bewoners, maar ook van mezelf. Maar ik baal wel eens van alle negativiteit rondom het hostel, het stigma dat er op het hostel heerst. Vaak denken mensen dat hier alleen maar junkies wonen. Dat het hostel het laatste station is. Dat mensen niet meer te redden zijn. Natuurlijk is hier ook wel eens wat. Bewoners zijn soms verbaal fel tegen elkaar. Het gaat dan om drugs en geld of geld en drugs. Ik spring daar niet meteen tussen. Niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar ook omdat ik vind dat bewoners dat zelf moeten oplossen. Je kunt niet verwachten dat het hier achtentwintig vrienden zijn.


Lees het gehele magazine via deze link.