Werken aan iemands levensloop

Werken aan iemands levensloop

Psychiatrisch verpleegkundige Jan Willem te Velthuis is verbaasd: ,,Aan de opleiding tot hbo-verpleegkundige die ik nu volg, doen 400 mensen mee. Ik heb het uitgezocht: maar 5 procent wil na de opleiding in de GGZ gaan werken. Dat is toch gek?’’ Aan de andere kant, hij weet wat veel mensen van de GGZ vinden. ,,Negatieve beeldvorming over angstige mensen, weggestopt in een instelling in de bossen.’’ Jan-Willem weet dat het niet zo is. Hij werkt nu acht jaar bij Altrecht en vindt het elke dag weer een feest om hier aan de slag te gaan.


Mijn ballenbak-jaren

,,Lang geleden ging ik als bijbaan voor kinderen met autisme werken. Ik was meteen verkocht.’’ Maar waar zat ‘m dat dan in? ,,Het klinkt niet echt origineel, maar het is wel zo: je kunt hier iets voor een ander betekenen. De GGZ doet een groter beroep op je. In een ziekenhuis gaat de patiënt meestal snel weer naar huis. Maar hier werk ik aan iemands levensloop. Als dat niet betekenisvol is, weet ik het ook niet meer.’’ Dat Jan-Willem voor de geestelijke gezondheidszorg in de wieg was gelegd, was niet meteen duidelijk. ,,Ik studeerde na de middelbare school ‘leasure events’. Dus dat je leert werken voor campings en evenementen. Hoe heb ik dat ooit kunnen kiezen! Achteraf noem ik dit mijn ballenbak-jaren. Daarna werd het tijd voor een écht beroep.’’


Dingen ontdekken die een ander

niet zag Hij werkt bij Altrecht op de afdeling Reijnvaan. Daar verblijven cliënten die zeer intensieve langdurige zorg nodig hebben. ,,Mensen komen hier op hun slechtst binnen. Vaak hebben ze in andere instellingen al de nodige behandelingen achter de rug, die nog niet het juiste resultaat hebben opgeleverd. Wat wij doen, is een lijntje opbouwen, vertrouwen herstellen. Dat is de basis van ons werk. Daarna proberen we mensen te helpen om weer een rol in de samenleving te krijgen. Dat is teamwork. En in dat team telt de mening van de verpleegkundige zwaar mee. Je ervaring met de cliënt wordt gewaardeerd. Je lééft hier met iemand. Je ontdekt bij een ander dingen die niemand eerder zag.’’


Ik hou van het ingewikkelde

,,Ik hou van het ingewikkelde in mijn werk. Een cliënt met schizofrenie ziet soms dingen die wij niet zien. Dat is ingewikkeld. Ontkennen werkt niet, want voor die cliënt zijn die dingen gewoon realiteit. En dus ga je uitzoeken hoe je zo iemand het beste kan helpen. Maar ingewikkeld wil niet zeggen dat het niet leuk kan zijn. Ik ga regelmatig met een cliënt op stap. Naar de dierentuin, leuke dingen doen. Maar ook tijd nemen voor lange gesprekken waarin je probeert leed weg te nemen. Ja het is wel wat anders werken dan mensen vermaken op de camping.’’


Suzuki Bandit 1250

Hij vindt het fijn dat hij bij Altrecht z’n deskundigheid op peil kan houden. Cursussen, trainingen: als Jan-Willem dat zinvol vindt, kan het allemaal volgen. ,,Voor een deel zijn het educatieve programma’s die Altrecht zelf aanbiedt. Maar soms vind ik ook een leuk symposium op Internet. Dat betaalt Altrecht dan voor mij. Fantastisch dat je door nieuwe inzichten merkt dat je je cliënten beter in het zadel kunt zetten.’’


Jan-Willem kan echt nagenieten als hij vooruitgang heeft geboekt. Dan stapt hij aan het eind van de dag tevreden op zijn matzwarte Suzuki Bandit 1250 en zoeft weer naar huis. Daar staat een Orval-biertje in de koelkast te wachten op hem en pakt hij – guilty pleasure – een Netflixje mee. ,,Maar ik maak ook graag verre reizen en dompel me graag onder in andere culturen.’’ Tip: Jan-Willem maakt op Linkedin ook mooie, persoonlijke vlogs en blogs over zijn ervaringen bij Altrecht. Het lezen waard. Zie bijgaand voorbeeld.


LinkedIn blog van Jan-Willem

Twee jaar geleden kwam jij angstig de afdeling op. De grote muts waarin jij je verstopte, ogen die angst uitstraalde en geen contact kunnen of willen maken. Vele vooral heftige opnames achter de rug. Je nog huidige behandelaar en begeleider vertelde mij om maar zo min mogelijk te ondernemen, dat dit het maximale was. Jij de hele dag op je kamer angstig in bed was dat het maximale? De eerste periode was inderdaad een uitdaging. Je verstopte jezelf zoveel mogelijk en als ik te dichtbij kwam om contact te maken sloeg jij je op je hoofd. Ik ben naast je gaan zitten terwijl je angstig in je bed lag. Soms wat woorden maar vooral stilte en jou de kans geven om mij te ontdekken. Je kwam er achter dat het veilig was en na twee weken kwamen we langzaam je kamer af om de wereld weer te ontdekken. Nu twee jaar later ben jij een ander mens. Je werkt vijf dagen, gaat zelfstandig op pad en weer naar familie. Je maakt muziek en laat je mening horen. Je bent niet meer schuw of angstig en gaat uitdagingen aan. Het mooiste is nog dat je weer kan lachen en tevreden bent! Gister zie ik je samen met je broer, zijn vrouw en je kleine nichtje lopen. Grote glimlach op je gezicht en een waardige gastheer. In de auto naar huis herbeleef ik ons verhaal. Ik ben trots op je!


Dit is een artikel van Altrecht uit het MediVacature carrièremagazine.


Wil jij meer weten over werken bij Altrecht? Bekijk de organisatiepagina of bekijk de vacatures.