De veilige haven van Sint Jacob

De veilige haven van Sint Jacob

Dat Esther Uithoven bij Sint Jacob werkt, is een klein wondertje. Eigenlijk, had ze het wel een beetje gehad met de zorg. ‘Lang geleden deed ik de opleiding tot helpende en liep ik stage in de zorg voor mensen met een beperking. Dat vond ik te zwaar, te veel verantwoordelijkheid. Ik dacht, dit wil ik niet. Toen ben ik gaan reizen. Thailand, Nieuw Zeeland en Australië. In Australië heb ik een jaar in een pannenkoekenrestaurant gewerkt. Maar toen mijn vader 65 werd, kwam ik weer terug naar Nederland. Ik werkte in de keuken van een particuliere zorgorganisatie. Het bleef niet bij die keuken. Ik ging ook steeds meer in de zorg van die organisatie helpen. Dat ging me goed af. Ik vond het zelfs wel leuk.’ Esthers oude buurvrouw gaf haar het laatste zetje. ‘Ga bij Sint Jacob werken’, adviseerde ze. En dat deed ze.

‘Was allemaal nieuw voor me’
Nog zoiets. Syen Valerius komt uit Deventer. Ze had helemaal niets met de zorg. ‘Familieleden van mij werden wel eens opgenomen in het ziekenhuis. Dan moest ik wel langs. Maar die lucht in zo’n ziekenhuis vond ik zo verschrikkelijk dat ik bij de ingang de bloemen aan een ander meegaf. Dan hoefde ik zelf niet naar binnen toe.’Toch kwam Syen in de zorg terecht. Via een project voor mensen die moeilijk aan een baan konden komen, werd ze helpende. En omdat haar man op Schiphol werkte, verhuisde ze naar het westen en ging via een uitzendbureau bij Sint Jacob werken. ‘Ik kwam hier binnen en ik dacht: dit is het helemaal. Een veilige haven. De liefdevolle manier van werken, het respect. Dat was allemaal nieuw voor mij.’


Dan zijn ze even stil
Esther en Syen werken nu in woonzorgcentrum Nieuw Overbos van Sint Jacob in Heemstede voor ouderen met dementie-klachten. Syen rondde via Sint Jacob met succes haar opleiding verzorgende IG af. Esther is volgend jaar klaar met deze opleiding. Ze vertelt: ‘Ik heb bij Sint Jacob een leercoach. Maar ook al mijn collega’s kan ik met vragen aanschieten als ik in de opleiding ergens tegenaan loop.’ Syen: ‘Dat herken ik wel. Ik help op mijn beurt nu jongere collega’s die de opleiding volgen.’ Ondanks de hulp van de leercoach en de steun van collega’s, is de combinatie van werk en leren best wel intensief. Esther: ‘Mijn vrienden vinden het lastig dat ik nu even minder tijd voor ze heb. Dan hoor ik: ‘Al die zorg voor die oude mensen en dan ook nog een zorgopleiding. Niks voor mij’. En dan zeg ik op mijn beurt: ‘Maar wat zou je doen als je opa zorg nodig heeft en niemand geeft die zorg?’

Dan zijn ze even stil en dan zeg ik ‘Nou de mensen bij Sint Jacob zijn mijn oma’s en opa’s’. Haar pleidooi voor de ouderenzorg werkt wèl. ‘Twee van mijn vriendinnen zijn de zorg toch met andere ogen gaan bekijken en werken nu bij een collega-organisatie.’


Voelt vertrouwd
Syen is alweer een tijdje een gediplomeerd verzorgende. Toch is ze nog niet uitgeleerd. ‘Nu doe ik nog regelmatig allerlei cursussen. Over bedrijfshulpverlening en omgaan met agressie bijvoorbeeld. Maar ook katheteriseren en insuline toedienen. Daar ben ik blij mee. Zo word ik steeds beter in m’n vak. ’Esther en Syen genieten van hun werk. Esther: ‘Het voelt zo vertrouwd hier. Ik ga steeds met een goed gevoel naar huis. Ik ben voor anderen van waarde. Dat gevoel had ik niet in het pannenkoekenrestaurant.’ Syen: ‘Als ik ’s ochtends in dienst kom, slaan sommige bewoners de armen om mij heen. Ze zijn gek op mij. En ik op hen.’


Gehaktballetjes met knoflook
Beide vrouwen zijn via een omweg bij Sint Jacob terechtgekomen en hebben het nu enorm naar hun zin. Er is trouwens nog een overeenkomst: ze koken allebei graag. Thuis, maar ook in de keuken van de huiskamer van Sint Jacob, waar de ouderen van hun kookkunsten genieten. Syen: ‘Gehaktballetjes met knoflook en een uitje. Mmm.. heerlijk.’ En Wendy bakt nog steeds regelmatig pannenkoeken. ‘Ik blijf ze lekker vinden.’

 

Dit is een artikel van Sint Jacob uit het MediVacature carrièremagazine.


Wil jij meer weten over werken bij Sint Jacob? Bekijk de organisatiepagina of bekijk de vacatures van Sint Jacob.