Van interieurontwerp naar de zorg van Raamwerk

Van interieurontwerp naar de zorg van Raamwerk

Edwin Zorgman was dertig jaar lang technisch tekenaar en ontwierp interieurs voor brood- en banketbakkers. Nu werkt hij bij Raamwerk en begeleidt mensen met een verstandelijke beperking in combinatie met bijvoorbeeld schizofrenie, borderline, autisme, psychoses of een verslavingsachtergrond.

Even wennen
Vorig jaar heeft Edwin via Raamwerk de opleiding persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg niveau 4 afgerond: één dag in de week naar school en 28 uur aan het werk. De omslag was wennen. ,,Terwijl ik in de gezamenlijke woning sta te koken, staan achter mij zes mensen die allemaal tegelijk je aandacht willen hebben. Was wel even schakelen. In het begin merkte ik dat ze me aan het uittesten waren. Hoe ver kunnen we gaan? Dat werk dus.’’

 

“Niet altijd even makkelijk, maar altijd boeiend en leerzaam.”


Trainingen

Maar Edwin laat zich niet zo gauw gek maken. ,,Als ik ’s avonds naar huis ga, voel ik me blij als een bewoner mij met een big smile staat uit te zwaaien.’’ Niet alleen is Edwin uit het juiste hout gesneden, hij vergroot zijn deskundigheid ook met allerlei trainingen. ‘’Anti-agresssie-trainingen bijvoorbeeld, waarmee je agressie voorkomt en leert om te gaan met boze mensen. Binnenkort doe ik een cursus over emoties in crisissituaties. Boeiend man!’’

Wist niet wat ik meemaakte
Dat Edwin de overstap maakte van een baan als interieurontwerper naar de zorgwereld van Raamwerk, is vooral te danken aan de economische crisis. Bakkerswinkels verdwenen en Edwin had steeds minder te tekenen. Hij werd overbodig en kreeg ontslag. ‘’Ik heb een jaar thuisgezeten. Een vriendin wees mij op vrijwilligerswerk bij een dag- en werkcentrum voor mensen met een beperking. Dat heb ik een half jaar gedaan. Ik wist niet wat ik meemaakte. Ik had contact met collega’s en we spraken over het werk, over hoe boeiend het kan zijn en over wat er beter zou kunnen. Dat had ik in de reclamewereld nooit meegemaakt. Daar werd alleen maar geklaagd en vinden ze alles waardeloos. Vrienden zeiden tegen me dat ik vrolijk was geworden en dat ze me zo niet kenden.’’

Ik voel mij 18
,,Na dat half jaar vrijwilligerswerk wist ik genoeg. Ik ging solliciteren naar een betaalde baan bij Raamwerk. En het lukte. Zó anders dan de hele dag achter de computer. Ik run samen met collega’s een groep van zes mensen, een gezin zeg maar. Niet altijd even makkelijk, maar altijd boeiend en leerzaam. We trekken er regelmatig op uit. Gaan we met elkaar naar het strand, we eten een ijsje. Of we gaan naar de bioscoop. Zoals je dat met je eigen gezin ook zou doen. Ik ben nu 51, maar soms – niet altijd – voel ik mij 18.’’

Dit is een artikel van Raamwerk uit het MediVacature carrièremagazine.