De magie van Stichting Eykenburg

De magie van Stichting Eykenburg

Emile heeft het ontzettend naar zijn zin gehad bij Stichting Eykenburg. "Toen ik bij ROC Mondriaan in Delft mijn opleiding tot verpleegkundige deed, kwam ik hier als stagiair. Ik was meteen verliefd op Eykenburg. Na mijn opleiding kreeg ik hier een vaste baan."


Emile roemt de collegiale steun. "Ik hoor wel eens andere verhalen, maar Stichting Eykenburg is een mooi voorbeeld van hoe mensen elkaar ondersteunen in het werk. Ik merkte dat al meteen de eerste weken. Ik had een fijne werkbegeleider. Ze is een superharde werker die tegelijkertijd heel begaan is met de mensen die hier wonen. Voor mij was zij een inspiratiebron. Ik dacht: zo wil ik het ook doen."

 

“Voor mij was zij een inspiratiebron. Ik dacht: zo wil ik het ook doen."


Terugvallen op collega’s
Emile is allang door de zijn inwerkperiode heen. Hij staat inmiddels op het punt om een volgende carrière stap te maken. Hij gaat namelijk binnenkort in een ziekenhuis werken. “Ja, het is wel lastig om Stichting Eykenburg te verlaten, maar ik wil toch ook ervaren hoe ik als verpleegkundige in het ziekenhuis werk. Ik kan altijd nog weer terug naar de verpleeghuiszorg. Ik weet dat ik binnen deze organisatie ook nog door kan groeien, maar ik wil het nu eerst in het ziekenhuis proberen. Dat alles in mijn huidige werk bij Stichting Eykenburg lekker loopt, heeft ook te maken met de samenwerking met mijn collega’s en leidinggevende. De leidinggevende laat je vrij als je dingen goed in de vingers hebt en collega’s staan voor je klaar als je advies nodig hebt. Dat is, vind ik, typisch Stichting Eykenburg. Als ik ergens aan twijfel, bijvoorbeeld bij het voorbereiden van het uitdelen van medicijnen, is er altijd wel een collega die zegt: Kom, laten we er samen even naar kijken."

 

“Een week later kwam hij naar me toe met een gedichtje. Deze had hij speciaal voor mij gemaakt.”


Gedicht
De magie van Huize Eykenburg achter die klassieke Haagse kloostermuren zit niet alleen in die collegiale steun. "Ik ben hier dan wel verpleegkundige, maar voel me in de eerste plaats mens. Dit is een menselijke organisatie. Klinkt lekker wollig, maar ik bedoel, zoals collega’s, bewoners en familieleden met elkaar omgaan, voelt het als een groot warm huis. Ik raakte pas nog in gesprek met een bewoner die ik nog niet kende. Het was maar een kort gesprekje, maar een week later kwam hij naar me toe met een gedichtje. Deze had hij speciaal voor mij gemaakt. Dat soort dingen, dat hoort bij deze organisatie."


Schoenen-freak
Emile woont nog bij zijn moeder thuis. Dat vindt hij zeker niet erg, want daardoor kan hij makkelijker geld opzij leggen voor zijn grote passie: mode. ,,Ik ben een schoenenfreak. Negen paar heb ik nu staan. Ik ben ook gek op kleding. Een paar keer per jaar koop ik iets nieuws. Maar ik vind het ook heerlijk om op straat met vrienden te voetballen. En ik speel piano. Als ik ’s- ochtends door het restaurant van Huize Eykenburg loop, speel ik een paar minuten. Kan van alles zijn, van klassiek tot jazz. Mensen die nog niet zo lang bij ons zijn, zijn vaak verrast. Dat verwachten ze niet: een jonge verpleegkundige die piano speelt. Soms krijg ik applaus. ‘Wanneer kom je weer?’ vragen ze dan.’’


Lees het hele verhaal op de organisatiepagina van Stichting Eykenburg.