“Je bent er écht voor de patiënt!”

“Je bent er écht voor de patiënt!”

Vincent Keur, ambulanceverpleegkundige


Vincent Keur (42 jaar) is inmiddels ambulanceverpleegkundige bij Witte Kruis, binnen Regionale Ambulancevoorziening (RAV) Zeeland. In dit interview vertelt hij hoe het was om in september 2015 met zijn opleiding te beginnen, die hij in april 2016 succesvol heeft afgerond.


De opleiding startte begin september met een dag op school en vanaf die dag begon de trein voor mij te rijden. Dat betekende veel uren maken voor mijn certificering zonder ruimte voor ziekte, laat staan voor verlof. Het was prima te doen met goede begeleiding in een fijn team.

 

“Het was prima te doen met goede begeleiding in een fijn team.”


Wat wel wennen was, was dat ik weer onderaan moest beginnen en alle regels en werkwijzen moest leren kennen. Door mijn werk als verpleegkundige op de Spoedeisende Hulp (SEH) in Goes kende ik
al veel van mijn nieuwe collega’s en dat maakte het wel iets makkelijker. Daarvoor heb ik bij Defensie gezeten en ook daar vandaan nam ik kennis en ervaring mee. Alles gericht op mijn motivatie om ambulanceverpleegkundige te worden en mijn kennis in de praktijk te brengen.


Mijn persoonlijke leerdoelen waren onder andere de samenwerking met de chauffeur en hoe ik elke vierkante centimeter van de ambulance zou kunnen leren kennen.

 

“Maar ik ben toch vooral een doener merk ik.”


Voor de chauffeurs is dat nog best lastig, al die medische termen die ze horen langskomen. Die zaten vaak met een medisch zakwoordenboekje erbij. Door de SEH was ik daarmee al vertrouwd.


Van mijn lichting is iedereen geslaagd, hoewel de opleiding best pittig was. De opleiding is verdeeld in negen verschillende modules waarvan de eerste vier de basis vormen, met als vijfde een assessment bestaande uit vier casussen die je allemaal met een voldoende moet halen: kind, trauma, cardio en non-trauma (bijv. babyvervoer na ziekenhuisbevalling). Module zes tot en met negen bieden verdieping op de basis, met onder meer het omgaan met grote incidenten. Daarna volgt een theorietoets over de hele opleiding en vier casussen. In de praktijklessen moet je vooral veel op papier zetten en elke rit evalueren met je werkbegeleider. Maar ik ben toch vooral een doener merk ik. De hele opleiding sta je boventallig en door goed te kijken en handelingen na te doen, leer je razendsnel. Na twee maanden ben je in staat om alles zelfstandig te doen.

 

“In de praktijklessen moet je vooral veel op papier zetten en elke rit evalueren met je werkbegeleider.”


Het grote verschil met het werk op de SEH is dat je op de ambulance er écht voor de patiënt kunt zijn. Je stelt vragen, probeert de patiënt gerust te stellen en voor te bereiden op het ziekenhuis. En dat allemaal binnen een ontzettend beperkte ruimte, waar je dus goed je draai moet hebben gevonden.


De kick van dit werk is ook de samenwerking met de chauffeur, dat je het aankan, dat je van elkaar weet wat je aan het doen bent. De komende jaren wil ik me vol inzetten voor noodsituaties en zo veel mogelijk patiënten begeleiden. Wat de toekomst verder brengt? Wie weet…”


~Met dank aan Vincent Keur, Ambulanceverpleegkundige bij Witte Kruis.


Lees het hele verhaal op de organisatiepagina van Witte Kruis.